Νόμιζα

Νόμιζα πὼς ἤξερα νὰ γράφω

    μέχρι ποὺ ἔμαθα νὰ διαβάζω.

Νόμιζα πὼς ἤξερα νὰ μιλῶ

    μέχρι ποὺ ἄρχισα νὰ ἀκούω.

Νόμιζα πὼς πίστευα

    μέχρι ποὺ μὲ πίστεψες.

Νόμιζα πὼς ἀγαποῦσα

    μέχρι ποὺ συνήθισα νὰ μὲ μισοῦν.

Νόμιζα πὼς ζοῦσα

    μέχρι ποὺ πέθανα.

Μαγκιά

Το Χριστό δεν Τον προσεγγίζουμε με μαγκιά μα με ταπείνωση.

Γι'αυτό σου είπα απόψε να βγάλεις το χέρι απ'την τσέπη καθώς λιτανεύαμε τον επιτάφιο.

Σήμερα δεν κηδεύαμε ένα μάγκα. Κηδεύαμε ένα βασιλιά.

Σήμερα δεν κηδεύαμε τον Che μα τον πατέρα μας.

Έτσι θα Τον δούμε στη δεύτερή Του παρουσία. Γυμνό από τα ανθρώπινα και ντυμένο τη δόξα.

Τότε με τη μαγκιά θα σταθείς απέναντί Του; Θα τρέμουν τα πόδια σου και η καρδιά σου από τη συνειδητοποίηση του πόσο μικρός είσαι.

Κι εσύ μικρός κι εγώ μικρός. Μα τουλάχιστον κατάλαβέ το από τώρα. Στο Χριστό δεν περνούν μαγκιές. Αν θέλεις να περάσεις τη χαμηλή πόρτα πρέπει να Του μοιάσεις. Κι αν θέλεις να Του μοιάσεις πρέπει να είσαι αληθινός. Χωρίς attitude, χωρίς προσποίηση, γυμνή ψυχή και αδέσμευτα χέρια για να μπορέσεις να κρατηθείς απ'το δικό Του το χέρι.

Καλή ανάσταση, Ν.

δισμύριοι δύσμοιροι

Ἔχουμε χάσει τὴν αἰδὼ

καὶ εἶναι πράγμα λυπηρὸ

ὠμόφορο ἀρχιερατικό,

Ἐλπιδοφόρε!

νὰ συγχαίρει τὴν εὐνὴ

δύο ἀνδρῶν τὴν βδελυρὴ

ποὺ ἀδιάντροπα κυκλοφορεῖ

σ'ὅλα τὰ fora.

Πῶς προσκαλεῖς, μὲ τὶ καρδιὰ

Αὐτὸν ποὺ ἔπλασε παιδιὰ

νὰ δεῖ σὲ χέρια πορνικὰ

δυὸ βαπτισμένους;

Μείγνυται τὸ σκότος  μὲ τὸ φῶς;

Ἤ θαρρεῖς πὼς ὁ Θεὸς

μαζὶ μὲ τὸ ἄφατο ἔλεος

μασάει χόρτους;

Ἀλλοίμονο, στὸν Ἐλεγκτὴ

τὴν ὥρα ἐκείνη τὴ φρικτὴ

ἔχεις τὶ ἀπολογηθεῖ

misericordus;

"καὶ οἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι καλόν"

Κατά στάδια της δημιουργικής Του εργασίας ο τριαδικός Θεός επιβεβαιώνει το αγαθό αποτέλεσμα της δημιουργίας. 'και οίδεν ο Θεός ότι καλόν', 'και οίδεν ο Θεός ότι καλόν', 'και οίδεν ο Θεός ότι καλόν'. Με αυτό τον τρόπο επισφραγίζει την ευαρέσκειά Του και την ανάπαυσή Του στην κτίση η οποία φέρει την πλήρωσή της διά του 'είπεν ο Θεός'. Πράγματι, 'είπε και εγεννήθησαν, ενετείλατο και εκτίσθησαν'. 

 Δεν θα μπορούσε εξ αγαθού Θεού να υπάρξει μη αγαθή δημιουργία, ωστόσο, μοιάζει επιβεβλημένο να ακουστεί. Να ακουστεί σε επίπεδο οντολογικό ότι 'καλόν'. Τη δύναμη αυτής της οντολογικής θέσης την φέρει το ρήμα 'οίδε'. Γνωρίζει, έχει επιστασία και προσωπική εμπειρία. Δεν μπορεί κανείς να αντείπει περί τούτου. Αυτού του είδους η 'γνώση' η οντολογική, απαντάται και στο δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. Ο πρωτόπλαστος δεν έχει εμπειρία μέχρις ότου γευθεί του καρπού του. Τότε διανοίγονται οι οφθαλμοί του και έχει οντολογική εμπειρία της ύπαρξεώς του και της γυμνότητός του. Είναι γυμνός έναντι του θείου. Αλλ' όχι εξαχριωμένος. 

 Μπορεί και μετά την πτώση να έχει εμπειρία του αγαθού και του κακού, των αγγελικών δυνάμεων όπως το χερουβείμ που φυλάσσει την είσοδο στην Εδέμ. Μετέχει δηλαδή του κριτηρίου της εμπειρικής γνώσεως. 

 Αυτή η εμπειρική γνώση τον προφυλάσσει και τον κατευθύνει. Γνωρίζει αν η θυσία του είναι αρεστή προς το Θεό, αν είναι δηλαδή αγαθή. Παράγει πολιτισμό σύμφωνα με το εσωτερικό του αυτό κριτήριο. 

 Αυτό το εσωτερικό κριτήριο του αγαθού Ισραηλίτη είναι που κάνει και τον Ναθαναήλ να αναφωνήσει: 'Συ ει ο Υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ'.

 Και μετά, κάπου το χάνουμε; Ζούμε μόνο στον αισθητό κόσμο και όχι στον υπεραισθητό; Προσεγγίζουμε τα μυστήρια με πίστη αλλά όχι με βίωμα εμπειρίας; Δεχόμαστε τον καθαγιασμένο άρτο ως Σώμα Χριστού αλλά δεν είμαστε σε θέση να το διατρανώσουμε εξ ιδίας εμπειρίας; 

 Απολλωμένου του κριτηρίου είμαστε έρμαια των απόψεων των 'ειδικών' άλλων. Πώς μπορούμε να αντειπούμε περί της καθαρότητος του ναού και της μη μολυσματικής μετάδοσης νοσημάτων διά της λαβίδος όταν δεν βλέπουμε τ ί π ο τ ε; Είναι δυνατή η πίστη και η εμπειρία των παλαιών πατέρων να συγκρατήσει το νου από την υπακοή στη λοιμωξιολογία; Γι αυτό και περίλυποι ακούμε από στόματα λειτουργούντων ... ως εάν έχωσι οφθαλμούς και δεν βλέπωσι.

 Αντίστοιχα, τα έργα των ανθρώπων, τα σκευάσματα της μοριακής βιολογίας τα αποκαλούμε συλλήβδην ως 'αγαθά'; Με ποιο κριτήριο; Αυτό που απωλέσαμε; Τουλάχιστον ας δηλώσουμε άγνοια. Είναι φοβερό να χρησιμοποιήσουμε γι'αυτά τον όρο 'αγαθό' ως εάν προέρχονται εκ του αγαθού Θεού. 

 Καλύτερα να μην ομιλούμε παρά να ομιλούμε αυθαιρέτως. Και αν εύρομε έναν 'εμπειρικό' να τον φέρουμε εις το μέσον και αυτού να ακούσομε. Επειδή η Εκκλησία έχει κριτήριο και αυτό είναι κριτήριο αληθείας.

Les personnes non vaccinées seront considérées comme des surhumains pour deux raisons: la 1ère raison: Il faut un effort surhumain pour résister à la pression qui vous entoure pour se faire vacciner. 2ème raison: Le sang et le matériel vital des non vaccinés vaudront leur pesant d’or car il sera très rare d’avoir un corps non pollué par la protéine spike du vaccin.

΄όστις φθείρει τον ναόν του Θεού φθερεί τούτον ο Θεός' Α΄ Κορ. 3:17

Μας δίδεται εδώ η απάντηση εάν είναι δογματικό θέμα ή όχι επέμβαση στο σώμα μας το οποίο αποτελεί ναό του αγ. Πνεύματος, ναό του Θεού. Ο απόστολος Παύλος είναι ξεκάθαρος για την πνευματική διάσταση της φθοροποιού επεμβάσεως του ανθρώπου στο ίδιο του το σώμα. Η καταστροφή του σώματος επέχει την ολική καταστροφή από τον ίδιο το Θεό. Και δυο στίχους παρακάτω λέει ο Απόστολος και τα εξής: 'Μηδείς εαυτόν εξαπατάτω· ει τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός.' Η σοφία του ανθρώπου, συνολικά λεγόμενη σήμερα 'επιστήμη', έχει εκφύγει των ορίων της και έχει θεοποιηθεί. Δεν αντιστρατεύεται απλώς το Θεό. Τον αντικαθιστά στο νου των αδιάκριτων ακολούθων της. Και αν ο Θεός είναι ικανός σε μία θρησκεία για την επίλυση όλων των προβλημάτων των μελών της αγίας κοινότητάς Του, τώρα αυτό το ρόλο τον έχει αναλάβει η επιστήμη. Για τον ακόλουθο τής επιστήμης δεν υπάρχει άλυτο ζήτημα. Είναι απλά θέμα χρόνου. Ακούμε πως η αύξηση του προσδόκιμου της ζωής του ανθρώπου είναι θέμα χρόνου. Η διατήρησή του επί της γης επ'άπειρον και αυτό θέμα χρόνου. Πόσο μάλλον η εύρεση προστασίας από υπάρχουσες νόσους. Θέμα χρόνου. Τι ξεχνάμε; πως ακόμη και εάν η επιστήμη έχει συμβάλλει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν είναι αυτή η δημιουργός της ζωής. Πώς ακόμη και αν προσομοιώσει μορφές ζωές με αυτές που υπάρχουν στη φύση δεν κατέχει πλήρως τους μηχανισμούς λειτουργίας τους. Πώς εάν παράξει βιολογικά όπλα δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί και να τα εξουδετερώσει. Κανένας ας μην εξαπατά τον εαυτό του νομίζοντας πως είναι σοφός. Γιατί; απαντά ο ίδιος Απόστολος: 'η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστι. γέγραπται γαρ· ο δρασσόμενος τους σοφούς εν τη πανουργία αυτών.' Δύο τινα: είτε ο Θεός έχει δώσει τη σοφία και την επιστήμη, οπότε δεν είναι πανουργία, είτε η σοφία και η επιστήμη δεν είναι εκ Θεού αλλά κοσμική και ίσως και πονηρή, οπότε ιστάμενη μπροστά στη δημιουργική και συντηρητική σοφία του Θεού είναι μωρία. Πόσο σοφή είναι η τελευταία στροφή του ποιήματος 'Ο μαθητευόμενος του μάγου' του Goethe. 'Denn als Geister ruft euch nur zu seinem Zwecke, erst hervor der alte Meister.' Ο κύριος των πνευμάτων, μόνο αυτός, μπορεί να τα υποτάξει. Όταν ο άνθρωπος γίνεται μαθητευόμενος μάγος (συνέντευξη Luc Montagnier στο γαλλικό κανάλι FranceSoir) ψωνίζει από κατάστημα μη εγκεκριμένων ειδών, αλλιώς, ψωνίζει θάνατο. Ας αγαπήσουμε και μια φορά τον εαυτό μας όπως μας αγάπησε ο Θεός. Ο Δημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος κόσμου. Ας αφήσουμε σε Αυτόν και το θέλειν και το ενεργείν. Τα λοιπά είναι εκ του πονηρού.

για τον π. Ανδρέα

Γίνεσαι λοιπόν πενηνταενός

κι ήρθε της αλήθειας ο καιρός,

μέτρησες τα λάθη σου,

ψήφισες τα πάθη σου,

είπες 'δεν ανήκω κανενός'.

Φύτρωσες σε μια χαμομηλιά

κι έκανες λουλούδια και τσαμπιά

τώρα λες ΄ξερίζωσε!,

άλλος σπόρος ρίζωσε

μέσα στην ανήσυχη καρδιά'.

Έφαγες ψωμί το πιο γλυκό

με κρασί μειγμένο και νερό,

τώρα άλλα ρέματα

που ξεπλένουν αίματα

σαν να βρήκες έκανες, θαρρώ.

Πίστεψε για χάρη σου ο ντουνιάς,

είπε 'θεία τρέλλα κουβαλάς'

τώρα το μποστάνι Του

που θα γίνει αλάνι του,

πες μου αλήθεια πόσο το πονάς;

Γίνεσαι λοιπόν πενηνταενός.

Κι έπρεπε να γίνει κουρνιαχτός;

Με λευκό πουκάμισο

ύψωσες παράμεσο

-κάνε λίγο κράττει ο καιρός!

Is Mars habitating too costly a project to turn it into "Gipsies Land'?

Habitating Mars seems to be made feasible within the next century. Elon Musk hopes to live and die on Mars after the first launch towards the red planet is about to take place within a couple of years from now. Tycoons of the earthly world consider escaping a nuclear habitat, result of WWIII, to a more friendly planet. But, why Mars? How about the more approachable luna? Perhaps it's already taken?

Mars has excited the space industry of three earthly states: USA, China and UAE. Do they know better? Possibly. The moon has been too close to Earth not to fall into the manipulation of those observing it as a space weapon or space base. Moreover, some say it's already obsolete.

The trip to Mars takes 130 to 260 earthly days and no one knows if it's worth taking the risk. Therefore, Mars is something similar to Antarctica; a place for discovery arranged for those with a scientific purpose. But what next? Will it turn to something like Australia? i.e. a continent to be used as a prison colony? How would you persuade a Earthian to become a Martian? Unless there is the lure of freedom or the promise of a wonderland? To that respect men of no land would push and shove to gain a seat to the shuttle which would lead them to the Mars experiment.

And then comes the issue of cost. Is it worth financing the habitation a planet with the "scum" of the Earth? Would the lonely Red be kept for a surviving elite or take the space travel risk seriously into consideration and fill the space with Laikas? If they make it, so be it. If not, no big deal. Some have to die for the implementation of knowledge.

Mars is less than a year afar. Applications for taking the one-way trip are about to be announced. Be vigilant.

η λαβίς η μυστική η τον άνθρακα Χριστόν

"επειδή ... και Έλληνες σοφίαν ζητούσιν, ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, ... Έλλησι δε μωρίαν, αυτοίς δε τοις κλητοίς,... Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν" (Α΄ Κορ. 1:22-23).

Ό,τι αντιμετώπισε ο απ. Παύλος ευαγγελιζόμενος τὸ Χριστὸ στην Ελλάδα αντιμετωπίζει και η σύγχρονη θεολογία μπροστά στη δύναμη του ελληνικού λόγου. Ο λόγος -εν πολλοίς ο αριστοτελικός- τροφοδότησε την ευρωπαϊκή σκέψη και η λογική διέπει έκτοτε κάθε επιστημονική δραστηριότητα. Τα πορίσματα της θεάς επιστήμης και ο πειραματικός τρόπος με τον οποίο καταλήγει σε αυτά καθορίζουν εν πολλοίς την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ό,τι είναι επιστημονικό είναι λογικό και ό,τι είναι λογικό είναι ορθό.
Κατά συνέπεια, ο τρόπος μετάδοσης των ιών -και εν προκειμένω του κορωνοϊού- από τα στοματικά υγρά τα οποία έρχονται σε επαφή με επαναχρησιμοποιούμενο κουτάλι δεν δύναται να αμφισβητηθεί, είτε πρόκειται για κοινό κουτάλι του εμπορίου είτε για τη λαβίδα του αγίου ποτηρίου. Αυτό λέει η επιστήμη. Και αξιώνει να εισακουστεί σε πιστούς και απίστους επειδή η υπόθεση της δημόσιας υγείας είναι ευθύνη του καθενός, πιστού και απίστου, χριστιανού και αθέου.
Εάν τολμήσει κάποιος επιστήμων να εκφράσει αμβισβήτηση αυτής της αρχής, λόγω προσωπικής πίστης, αλλοιώνει τον τρόπο λειτουργίας της επιστήμης η οποία δεν γνωρίζει το μεταφυσικό αν υπάρχει ή όχι και εφόσον δεν το γνωρίζει δεν μπορεί να προσδιορίσει τα συμπεράσματά της με βάση αυτό. Η επιστήμη είναι θεολογικώς αγνωστικίστρια.
Εάν το μεταφυσικό ήταν προσληπτό και αισθητό, θα το έβαζε στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, θα πειραματιζόταν μαζί του πολλάκις, θα το παραγοντοποιούσε και θα εξήγαγε ανάλογα συμπεράσματα. Μια τέτοια κατεύθυνση φαίνεται να ακολουθεί η μετασοβιετική Ρωσία. Έχουμε ακούσει για ανάλυση του αγιασμού σε σχέση με το μη ευλογημένο νερό κ.ο.κ. Αλλά, τα επιστημονικά πρωτόκολλα -αυστηρά ως είναι- θα ήθελαν πολύμηνα πειράματα με την αγία λαβίδα και τη θεία Κοινωνία για να διαπιστώσουν κατά πόσον όντως δεν μεταδίδεται ο ιός. Το πράγμα ακούγεται σόλοικο όμως έτσι λειτουργεί η επιστήμη. Θέτει τα πάντα υπό έρευνα. Όμως, τίθεται το μυστήριο σε έρευνα και πόσο διατεθειμένη είναι η κοινωνία των πιστών να το επιτρέψει;
Ας επιστρέψουμε στον απ. Παύλο. Από τον ευαγγελισμό του στην Αθήνα εισέπραξε τη θυμηδία και δυο-τρεις πιστούς, μεταξύ των οποίων τον αρεοπαγίτη Διονύσιο. Τι είναι αυτό που ανήρεσε στο Διονύσιο τη λογική και δέχθηκε Θεό σταυρούμενο, κάτι το οποίο είναι 'μωρία' = ανοησία για κάθε εχέφρονα Έλληνα; Λέγεται ότι, ευρισκόμενος στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου, είδε το φυσικό γεγονός της απότομης σκοτεινιάς στον ουρανό στις τρεις το μεσημέρι. Ακούγοντας το κήρυγμα του Παύλου το συνέδεσε με το γεγονός της Σταυρώσεως. Ήταν λοιπόν ο Διονύσιος δεισιδαίμων, ή μήπως σκεπτόμενος επιστημονικά είχε και αυτός αναπάντητα ερωτήματα;
Η εξάρτηση από τη λογική δεν συνεπάγεται πανγνωσία. Αντιθέτως, η κατάφαση του λόγου εμπεριέχει την υποψία ότι ίσως υπάρχει και κάποιος 'κρείττων' λόγος ο οποίος εξηγεί τα πράγματα αρτιότερα. Αυτόν τον κρείττονα λόγο προσοικειώθηκε ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Και όχι μόνον αυτός. Ελεύθερα σκεπτόμενο ολόκληρο έθνος μετέστη από τον εμπειρικό λόγο στο κρείττονα λόγο ώστε σήμερα να λατρεύει λογικά. Δεν έχει πάψει φυσικά η μερίδα εκείνη που είναι αγγιστρωμένη στην εμπειρική λογική και πέραν αυτής δεν αναγνωρίζει καμμία άλλη. Δεν έχουμε απαίτηση να κάνει την υπέρβαση. Μόνο να επιτρέψει το επιστημονικό ερώτημα. 

Κορωνοϊολογίας το ανάγνωσμα

Εν αρχή ην η Κίνα. Και ανδρώθηκε οικονομικά και απέκτησε υπολογίσιμη πολεμική μηχανή η Κίνα. Και ήθελε εξάπαντος να άρχει. Αναζητούσε ευκαιρίες και μεθόδευε σχέδια επί χάρτου. Ασφυκτιούσε και ζητούσε ζωτικό χώρο. Βραχυπρόθεσμα κοιτούσε προς τη Σινική Θάλασσα. Μακροπρόθεσμα υπέβλεπε τη Σιβηρία. Ήταν ικανή να διαβεί τον Τίγρη και να φθάσει ως τα Ιεροσόλυμα. Έσφιζε από αίμα που δεν λόγιζε θυσία το να ξοδευτεί.

Και τότε ήρθε ο κορωνοϊός. Ξεχασμένος σ'ένα ντουλαπάκι ξύπνησε, όχι για να πάρει στον τάφο τα εκατομμύρια των Κινέζων. Ξύπνησε για να αφυπνίσει τα εκατομμύρια των Κινέζων. Να μην συναινέσουν σε μία αιματοχυσία. Να ρίξουν τα μάτια από τις μακρυνές βλέψεις στις κοντινές ανάγκες. Ν΄αφήσουν τα Ιεροσόλυμα και να κοιτάξουν την Γουάν. Ήταν καλούλης ο ιούλης. Αλλά δεν είχε άλλο τρόπο να δράσει. Φορούσε κορώνα δηλώνοντας πως είναι και αυτός βασιλιάς. Βασιλιάς εξισορροπιστής. Όχι βασιλιάς των φιδιών και των νυχτερίδων. Παλαιός Κινέζος βασιλιάς που αγαπά το λαό του και θέλει να αποτρέψει την εξολόθρευσή του.

Αλλά είχε μόνο ένα χρονικό παράθυρο δράσης. Μέχρι το Πάσχα. Μετά θα ξανάμπαινε στο κουτάκι του για να έρθει ο άλλος βασιλιάς. Ο Βασιλεύς των βασιλέων. Ταπεινός και ανεκτικός. Δεν αποκτείνει τον αλαζόνα αλλά περιμένει τη μετάνοιά του. Και παρανόησε τον βασιλιά Αυτό η Κίνα. Και ξανασήκωσε άφρονα κεφαλή.

το αληθεύειν εν αγάπη

Η Αλήθεια είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Το Πνεύμα οδηγεί την Εκκλησία του Χριστού εις πάσαν την αλήθειαν ώστε όποιος αληθεύει, αληθεύει εν Χριστώ.

Αλήθεια δεν είναι απλώς το μη ψεύδος ή το μη λάθος. Αλήθεια είναι η οντολογική ένωση με τον όντως αληθινό Θεό. Γι΄αυτό και η αλήθεια στα εκκλησιαστικά πράγματα δεν είναι αποκεκομμένη της Αγάπης, που είναι, πάλι, ο Χριστός. Δεν μπορεί κανείς να αληθεύει παρά μόνο εν αγάπη. Εάν αληθεύει, αλλ'όχι εν αγάπη, τότε η 'αλήθειά' του παύει να απορρέει από την ένωσή του με το Χριστό και είναι δικαίωμα, αλλά όχι αλήθεια.

Τα δικαιώματά τους τα κράτη τα στηρίζουν με διάφορες μεθόδους. Με ευθεία αντιπαράθεση, διά της διπλωματικής οδού, δημιουργώντας συμμαχίες, με οικονομικά ή άλλα αντίμετρα. Έτσι προστατεύουν την 'αλήθειά' τους.

Στα εκκλησιαστικά πράγματα όποιος αληθεύει λειτουργεί εν τω αληθεύοντι εν αυτώ Πνεύματι. Και το αληθεύον Πνεύμα λειτουργεί εν Χριστώ. Και ο Χριστός είναι ο Αγάπης. Αλλ' η αγάπη ου ζηλοί, ου παροξύνεται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής. Όπως ο Κύριος. Στην εν κόσμω βιοτή Του δεν παροξύνθη, δεν ασχημόνησε, δεν ζήτησε τα Εαυτού. Δεν ζήτησε τα δίκαιά Του. Στάθηκε σε κριτήριο και δεν έφερε συμμάρτυρες τα τάγματα των αγγέλων. Αφόπλισε τη χείρα των Αποστόλων από τη μάχαιρα. Δεν έστησε μερίδα υποστηρικτών Του μέσα στο Σαχεντρίν. Δεν κάλεσε τον Πατέρα σε ανατροπή της σκευωρίας, της συκοφαντίας και της καταδίκης.

Υπέμεινε. Κατεδικάσθη. Εξήλθε του κόσμου και εισήλθε στον Άδη. Πήρε μαζί τα δίκαιά Του στον Άδη. Και ανέμενε στον Άδη έως την τρίτη ημέρα. Όταν δε εξήλθε του Άδου νικηφόρος, ούτε τότε ζήτησε την παγκόσμια δικαίωσή Του. Ώστε να έρχεται ο κόσμος προς Αυτόν, που είναι η Αλήθεια, και να μην δυναστεύσει η αλήθεια τον κόσμο. Επειδή η δυναστεία δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Επειδή η δυναστεία δεν είναι αγάπη. Και ο Θεός αγάπησε τον κόσμο. 

Άλλος δυναστεύει τον κόσμο. Και η δυναστεία του θα φτάσει να γίνει καταδυνάστευση. Ώστε αν είχε ένα δίκαιο - την κατά καιρούς στροφή του αθρώπου προς αυτόν - η καταδυνάστευση τον κάνει να χάνει το δίκαιό του, επειδή ποιος μπορεί να απολαύσει εν δεσμοίς;

Ώστε η πορεία του αληθεύοντος εκκλησιαστικού να είναι: αληθεύω. προσβάλλεται η αλήθειά μου, τα δίκαιά μου; =>υπομένω εν αγάπη, δεν παροργίζομαι, αναζητώ τα δίκαιά μου εν αγάπη, αναμένω την τρίτη ημέρα.

Δεν αληθεύω; = έχω απωλέσει την αγάπη => επιζητώ την επιστροφή στην αγάπη=> επιστρέφω στην αλήθεια=>λειτουργώ εν αληθεία και αγάπη.

Παραγγελιά του Γιώργου του ελεγκτή στα τραίνα

Κερκόδρομε που άφησες και διάβηκε
το χθαμαλό της φιλαργυρίας πάθος
την κέδρινη πορτάρα μου σαν θώριασε
εσάστισε, μα δεν είχε κάμει λάθος.

Ζητούσα της ματιάς του το ιλαρό θώπευμα
και πίσω από το κλειδόνι κι αν στεκόμουν
παρακαλούσα τ'ασημί φιδίσιο δέρας του
δικό μου να γινότανε, όλο δικό μου.

Και τάχα μου ξανοίγοντας ότι έφυγε
αμέριμνος σύρω το πορτόνι
κι αυτό στεκόταν όρθιο και με θώριαγε
και μου ΄λεγε: 'με θες; εγώ σε θέλω, φίλε Αντώνη.'

Και φίλοι εγινήκαμε αχώριστοι
αυτό το δείλι, εγώ κι εκείνο
κι ήτανε το πιοτί του ασύγκριτο
σαν να'πινα μοσχοκαρφισμένον οίνο.

Ασήμι όλο γέμισε τον τόπο μου,
τα ρούχα, τα μαλλιά και την καρδιά μου
μ'αυτό ξυπνούσα αν κοιμόμουν, κι όλο αχόρταγα
απ΄αυτό ρουφούσα τον αστείρευτο έρωτά μου.

Δεν ήθελα να φάω, να πιω δεν ήθελα
αυτό με βοηθούσε να ξεχάσω
του κόσμου απέξω τη ζωή τη μίζερη
τη φτώχεια, την κακομοιριά, και να σωπάσω.

Στα ογδόντα μου πια όταν με βρήκανε
τ'ανήψια, πέντε μέρες πεθαμένο
μ'ασημένια κάρφια με κασώσανε
και μ'έχουν όλοι τώρα ξεχασμένο.

Η χώρα των αυτοχείρων

Πώς θα' θελα στ' απεγνωσμένα πόδια
που είν' έτοιμα να λακτίσουν το σκαμνί
λιβάδι να τους δώσω να πατήσουν
που δεν φυτρώνουν άκανθες, παγίδες
που δεν υπάρχουν, παρά μονάχα χλόη τρυφερή.

Πώς λαχταρώ την έρμη Αγγελική
στις ράγες Κυριακή το πρωινό
"ανέβα στο συρμό μας" να της γνέψω
"έχω ένα τόπο που θα εύρεις λυτρωμό."

Τον έχω μες στο νου τον τόπο εκείνο
κι όλους να τους συνάξω εκεί μπορώ
να φύγουν από τον κόσμο μα να ζήσουν
μην παραδώσουν ψύχα στον εχθρό.

Τον έχω μες στο νου τον τόπο εκείνο
μα κάντε λίγο ακόμη υπομονή
γιατί τους θολωμένους όλους δεν σας ξέρω
να σας τραβήξω την κατάλληλη στιγμή.

Διάσπαση του ατόμου

Γιατί νοιώθουμε ότι δεν ζούμε τη ζωή μας; Γιατί ενώ είμαστε πολυπράγμονες, ενώ γεμίζουμε τη μέρα μας με τόσες δραστηριότητες, νοιώθουμε στο τέλος της μέρας άδειοι; Τι είναι αυτό που μας λείπει και παραπονούμαστε ότι μας κλέβουν τη ζωή;

Η διάσπαση. 

Πόσες φορές γυρίσαμε πίσω στο σπίτι για να ελέγξουμε αν πράγματι έχουμε κλείσει το μάτι της κουζίνας, αν έχουμε κατεβάσει το ρελέ του θερμοσίφωνα, αν κλειδώσαμε το αυτοκίνητο, αν... αν...; Για το λόγο ότι όταν κάναμε την πράξη, μηχανικά, δεν ήμασταν εκεί. Δεν ήμασταν εκεί ψυχή τε και σώματι. Ο νους είχε ήδη κάνει άλμα στην επόμενη δραστηριότητα, στην επόμενη αναγκαιότητα. Για να κάνει κι άλλο κι άλλο άλμα στη συνέχεια, ώστε στο τελευταίο άλμα της ημέρας στο κρεββάτι να μην θυμόμαστε τι απεκομίσαμε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Πώς να συμμαζέψουμε το νου μας να κάνουμε έναν απολογισμό της ημέρας; Ποιας ημέρας;  Της ημέρας που πέρασε ή της ημέρας που θα έρθει; Εφόσον ο νους μας έχει ήδη ξεφύγει και σκέφτεται την αύριο.

Αυτή είναι η ζωή στην πόλη του 21ου αιώνα. Ένα τηλέφωνο που καλεί, μια τηλεόραση που βουϊζει, μια συνεχής απαίτηση από τον προϊστάμενο για να γίνει η εργασία "χθες"! Ως εάν όλοι ζητούν τον κατακερματισμό μας. Είτε σε επίπεδο εργασίας είτε σε επίπεδο πνευματικής τροφής. Αλήθεια, τόσες "προσφορές" τόσες πνευματικές γεύσεις που καταπίνονται αμάσητες, ανεπεξέργαστες και φυσικά αναπορρόφητες. Το καταστάλαγμα είναι ένα μωσαϊκό πλίνθων και κεράμων ατάκτως ερριμένων, μια απουσία στοιχειώδους πνευματικού οικοδομήματος:  Η πλήρης διάσπαση του ατόμου.

Ακόμη και μέσα στο ναό του Θεού, γιατί δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε; Ανεβαίνουν στο νου, στην ησυχία του χώρου, όλα όσα προσπαθήσαμε να απωθήσουμε και ζητούν επιτακτικά επίλυση εκείνη την ώρα! Δεν μπορούμε να προσευχηθούμε, να πούμε δυο λέξεις στο Δημιουργό. Ή μάλλον λέμε. Σώσε με Κύριε! Σώσε με από το μυαλό μου που καταιγίζεται από σκέψεις άσχετες με Σένα, σώσε από το σύστημα που μόλις βγω από το ναό σου θα με κυνηγήσει αδυσώπητο, σώσε με από όσους θέλουν να καταφάγουν τις σάρκες μου και πάλι αχόρταγοι θα μείνουν. Σώσε με!

Ο δε Κύριος θα μας απαντήσει με την αποστροφή Του προς τη Μάρθα: "Μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δε έστι χρεία". Αυτή είναι η συμφορά σου. Βάλε προτεραιότητες στη ζωή σου. Και τήρησέ τες. Κάνε ένα πράγμα τη φορά και να είσαι εκεί. Μην δίνεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις. Μάθε να λες 'όχι' που και που. Αν θελήσεις να είσαι σε όλους αρεστός θα μοιάσεις σε εκείνον που θέλησε να υπηρετεί δύο αφέντες: "ουδείς οικέτης δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. ου δύνασθε Θεόν δουλεύειν και μαμωνά".

Κοιμήσου. Επωφελήσου της νύχτας και ξεκούρασε τον εγκέφαλό σου. Μην ξενυχτάς αδίκως μπροστά από μία οθόνη ή σε ένα μπαράκι. Ο εγκέφαλος θέλει το χρόνο του ύπνου για να συμμαζευτεί και να καθαρίσει από τις εντάσεις της ημέρας, να επεξεργαστεί τα προβλήματα και τα διλήμματα που του έθεσες, να αναπνεύσει.

Τέλος, βάλε ένα σκοπό για την αυριανή μέρα. Ένα. Και τήρησέ τον. Θυμήσου το "ενός δε εστί χρεία". Και άφησε την μεθαυριανή μέρα να φροντίσει τα εαυτής.

Κοίτα ψηλά

Δώσε τις 40 λιρες και μπες στη μεγάλη εκκλησιά.
Μην την τρέξεις,  σε προσμένει να ακούσει ελληνική λαλιά.
και μετά, Ω, ναι μετά...
Πάρε το δωράκι σου.  Κοίτα ψηλά.
Αναμεσις στα τόξα.  Κοίτα καλά.
Οι κόκκινοι σταυροί,  οι αρχαίοι, οι βυζαντινοί, που στολιζαν απέριττα τις χρυσές ψηφίδες,  Να!  βγαίνουν φανερά μέσα απ' το οθωμανικό επίχρισμα.
Κοίτα ψηλά.  Κι ακόμα πιο ψηλά. Στον Εσταυρωμενο που κατεβαίνει ως την καρδιά.

Here He comes

Had been the last days of Constantinople,
when a uniate liturgy took place,
alas, Constantine Paleologus,
your witty deed did not suffice
to cast away Mohammed's looting race.

Has been a witty little call
to Kephas' honourly Claimer in succession
to cast away from Sappho's isle
the long and bedraggled Muslim line
of immigrants with no possession.

(to be continued)

Ο ανίερος 'ιερός πόλεμος'

Τίνος συμφέροντα εξυπηρετούνται από τα χτυπήματα των τζιχαντιστών; Γιατί η γελοιογραφία του προσώπου του 'προφήτη' είναι αίτιο ικανό να προκαλέσει αιματοκύλισμα σε μία ευρωπαϊκή χώρα; Ποια είναι η επόμενη κίνηση της φιλελεύθερης Δύσης; Σε αυτά τα ερωτήματα σκοπεύει να απαντήσει τούτο το άρθρο.

Από την πτώση των πύργων στο Μανχάταν και εντεύθεν έχουμε αντιληφθεί πως η αναίτια αφαίρεση πολλών ανθρώπινων ζωών -εν ριπή οφθαλμού- αποτελεί πλέον την εύκολη λύση για την επίτευξη πολιτικο-στρατηγικών στόχων. Αρκεί ένας μανάβης στη Λιβύη, ένας μαθητής στα Εξάρχεια για ένα ξεσηκωμό, ένας ξεκληρισμός στα γραφεία μιας σατιρικής εφημερίδας για ένα θρησκευτικό πόλεμο.

Όταν πλέον έχουν εκλείψει οι προφάσεις για μια εισβολή στη Συρία και μια σύρραξη στην Ουκρανία, η παγκοσμιότητα θα κινηθεί πολεμικά με ένα θρησκευτικό πόλεμο. Γιατί, είναι δυνατόν να μείνει αναπάντητο το κτύπημα στο Παρίσι; Δεν θα υπάρξουν θερμόαιμοι 'χριστιανοί' που θα επιτεθούν αναίτια σε λατρευτικές συνάξεις μουσουλμάνων; Βάζω δε το 'χριστιανοί' εντός εισαγωγικών επειδή η μόνη βία που αναγνωρίζει ο Χριστός είναι 'ο βιασμός της βασιλείας των ουρανών' και καμμιά άλλη. Πώς όμως θα μπουν χριστιανισμός και Ισλάμ στο ίδιο τσουβάλι; Πώς θα απαξιωθούν τα μέλη των δύο θρησκειών ως φανατικά και μισαλλόδοξα, ως αντιδημοκρατικά και πολεμοχαρή παρά μόνο αν αρχίσουν να αιματοκυλούν οι μεν τους δε;

Έναν δεν συμφέρει η ειρηνική συνύπαρξη όλων των θρησκειών. Αυτόν που έχει σχέδιο να τις αντικαταστήσει με μία, γενική, παγκόσμια θρησκεία, μία πανθρησκεία. Σε αυτή του την προσπάθεια θα βρει συμπαραστάτες όλους τους χλιαρούς και αδιάφορους. Όλους εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται γιατί δεν 'τα βρίσκουμε' οι πιστοί και οι 'άπιστοι' μεταξύ μας. Γιατί η εμμονή στο όνομα (Θεός, Αλλάχ) πρέπει να είναι παράγοντας μίσους και πολεμικών σφαγών. Εν μέρει δίκιο έχουν. Οι θρησκείες θα πρέπει να τείνουν στην πνευματική ανύψωση των ανθρώπων προς το θείο και όχι στην εξόντωσή τους. Είτε μονοθεϊστικές και εξ αποκαλύψεως, είτε εθνικές και προγονολατρικές, οι θρησκείες οφείλουν να είναι ανεκτικές και όπου θίγονται να προσφεύγουν στα μέσα που ορίζει ο νόμος για την αποκατάσταση της προσβολής που τους γίνεται.

Ο σεβασμός της θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας οφείλει να είναι εντεταγμένος στα κοινωνικά πλαίσια που αυτή ζει και εκφράζεται. Εάν το κοινωνικό πλαίσιο είναι ασύμβατο με την συνύπαρξη αυτής της θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας, τότε, τα μέλη της θιγόμενης θρησκείας έχουν δύο επιλογές: είτε να ιδρύσουν μία κοινότητα εκτός των ορίων της κοινωνίας (βλ. Amish) είτε να προσπαθήσουν να αλλάξουν την κοινωνία στην οποία μετέχουν ώστε να γίνουν σεβαστοί.

Η αλλαγή αυτή συντελείται με πολλούς τρόπους δύο εκ των οποίων είναι ο προσηλυτισμός και ο εκφοβισμός. Κανένας από τους δύο δεν ηχεί όμορφα στα αυτιά δημοκρατικών πολιτών, ο δεύτερος όμως αναιρεί το πανανθρώπινο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του καθενός να πιστεύει όπως θέλει. Εδώ λοιπόν σφάλλουν όσοι αναρωτιούνται γιατί 'δεν τα βρίσκουμε' χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Επειδή η κοσμοαντίληψη των δύο θρησκειών είναι τελείως διαφορετική. Ενώ για το χριστιανό ο Θεός δοξάζεται όταν η αγάπη Του κατακτήσει τις καρδιές όλων των ανθρώπων για το μουσουλμάνο ο Αλλάχ δοξάζεται όταν ο νόμος του (Σαρία) κατακτήσει όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. 'Νόμος' ανήλεος, σεξιστικός και απάνθρωπος.

Είναι τυχαίο που στις 57 μουσουλμανικές χώρες όπου εφαρμόζεται η Σαρία καταπατώνται κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαίωματα; Θρησκευτική αδιαφορία υπάρχει και σε μουσουλμανικές κοινωνίες όπως και σε χριστιανικές. Θρησκευτική ανεκτικότητα όμως μόνο στις δεύτερες εξ αυτών. Όταν λοιπόν αμαλγαμοποιούνται οι κοινωνίες τίθεται εντονότερο το θέμα της ανεκτικότητας. Κάτι σαν τον πόλεμο Βορείων και Νοτίων. Η Ευρώπη σήμερα αμαλγαμοποιείται αλλά ο συγκερασμός των κοινωνιών δεν συνεπάγεται και συγκερασμό των θρησκειών. Εκτός αν αυτός επιβληθεί εξουσιαστικά.

Μία παγκόσμια εξουσία, ένα παγκόσμιο νόμισμα, μία παγκόσμια θρησκεία. Ο νοών νοείτω.

Mariupol

Mariupol, Mariupol,

your shoulders have taken up the burden of the war!
for how long can you resist?
for how long can you last?

Maria, look upon your polis,
with your veil, Maria, cover them all.

Ζούμε σε χώρα μυώπων;

Είχα πάντοτε την υποψία πως η ανάγνωση των λειτουργικών κειμένων από ικανή απόσταση θα μου δημιουργούσε πρεσβυωπία. Ε, ναι, απέκτησα μισό βαθμό. Αλλά, αυτό δεν ερμηνεύει την κοντοφθαλμία των γύρω μου.

Αναρωτιέμαι: Μήπως ζω σε χώρα μυώπων; Δεν βλέπει κανείς τους τα σύννεφα; Δεν αγγίζουν κανένα οι θεοσημείες; Άλλο νερό πίνω εγώ κι άλλο εκείνοι;

Ή μήπως δεν μπορούν να διαχειριστούν την ιδέα; Τραβούν την κουρτίνα για να μη δουν τι συμβαίνει έξω από το σπίτι, κλείνουν τα αυτιά επειδή πιστεύουν πως μην ακούγοντας το βόμβο ξορκίζουν το κακό;

Τι να πω και ποιος να ακούσει; Τι να κάνω και ποιος να μην λοιδωρήσει; Πώς να σκεφθώ και ποιος να με κατανοήσει;

Αναμένω προσευχόμενος αναλογιζόμενος από την σήμερον το αύριον.

ο άγιος της οδού Απόλλωνος

οδός Απόλλωνος: αναμεταξύ Μητροπόλεως και Ναυάρχου Νικοδήμου, στην πλακιώτικη συνοικία, με σπίτια νεοκλασσικά και μεταγενέστερα, είχε τα τελευταία χρόνια ένα δικό της Άγιο.

Στον αριθμό 18, σε μια κυκλοτερή εσοχή σε εξωτερικό τοίχο σπιτιού είχε αγιογραφηθεί ο άγιος Φανούριος. Εύρισκες παλαιότερα ένα καντήλι και τελευταία ένα κερί διαρκείας να καίει μπροστά από την τοιχογραφία του. Κοιτούσε ο Άγιος προς το Σύνταγμα και προσήλκυε το βλέμμα όσων κατέβαιναν την οδό Απόλλωνος.

Όμως όποιος εκτέλεσε την τοιχογραφία έφυγε από τη γειτονιά και το κατάστημα με θέα τον Άγιο έμεινε ξενοίκιαστο. Πότε; πώς; γιατί; τώρα δεν φαίνεται ο Άγιος. Μπαζώθηκε η εσοχή κι ήρθε και έγινε ένα με τον υπόλοιπο τοίχο. Δεν γνωρίζω αν ξηλώθηκε η τοιχογραφία ή μένει μέσα κρυμμένος να ασφυκτιά από την αγιομάχο αυτή ενέργεια.

Ας μας συγχωρήσει κι ας παραβλέψει όπως ο Κύριός μας: 'ου γαρ οίδασι τι ποιούσι'.